Arınma Arzusu Şiiri - Mustafa Alp

duymak istemediğin her şeyin
gürültüsüyle kirlendi zihnin.
sözler üstüne üstüne geldi,
sesler birbirine çarptı,
hakikat bile yankısını kaybetti.

her cümle biraz daha ağırdı,
her bakış biraz daha yordu seni.
sustukların bağırdı gecelerinde,
konuştukların seni yarım bıraktı.
kalabalıklar çoğaldıkça
için ıssızlaştı.

bir şehir geçti içinden
korna sesleriyle,
kırık vaatlerle,
yarım kalmış dualarla
ve sen,
o şehrin ortasında
kulaklarını kapatıp
kalbine sığınmaya çalıştın.

ama kalp de yorulur bazen,
o da pas tutar gürültüden.
her yanlış ses
biraz daha karartır iç ışığını.
her hoyrat söz
bir perde daha indirir ruhuna.

kaç milyon güzel melodi dinlemen lazım
yeniden nurlanmak için?
kaç sabah kuş sesi,
kaç yağmur duası,
kaç annenin fısıltısı
temizler bu uğultuyu?

belki bir tek susuş yeterdi
ama onu da unuttuk.
sükût bile bağırıyor artık,
insan kendini bile
yüksek sesle incitiyor.

oysa bir melodi vardı eskiden
adını bilmezdin ama
seni iyi ederdi.
bir bakışta başlar,
bir nefeste tamamlanırdı.
ne çok şey unuttuk
hatırlamaya çalışırken.

şimdi her ses fazla,
her kelime eksik.
kalbin,
kendine ait olmayan ritimlerle
çarpıyor.
ruhun,
yanlış notalara alışmak zorunda kalmış
yaralı bir çalgı gibi.

ama yine de
bir yerlerde saklı durur o nur.
en karanlık gürültünün altında
incecik bir melodi,
ısrarla kendini tekrar eder.

duyabilmek için
kaçman gerekmez,
sadece durman.
sadece susman.
sadece kalbine
yeniden kulak vermen.

ve belki o zaman
milyonlarca melodiye gerek kalmaz
tek bir hakikat sesi
yeter nurlanmaya.

çünkü ışık,
en çok sessizlikte duyulur...

Mustafa Alp
03/02/2026 18.00