En uzun saatler düştü payına geceden, gündüz.
Vurgun yemiş bir sevdanın, yalnızlığın ve hüznü.
Karabalıklarda süzülür ışık, kalır kendisine loş.
Uzansa tutunamaz kayar gider parmaklarından.
En beter acıyı yaşamış tabiattan bir de insandan.
Yürümek ağlar gibiydi, koşmak ise hıçkırıklar.
Tüm duruşları bozdu bir tek odur bozulmayan.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta