Arif İçin Sonata Şiiri - Şükrü Özmen

Kulakların bu seslere alışık
Bir dünya kuş
Bir dünya su

Sendeki bu yaralar Arif
Şarkısızlıktan
Teninde gezinen hafif rüzgarlar
Artık yok diye
Kanamaların

Bir şiirin serinliğiyle
Ya da yakıcılığıyla
Öylesine şifalandın ki
Hiç susmayacak sandın
Gece kuşları
Hep senin için söyleyecekler
Şarkılarını

Ama artık yoksun Arif
Ölümlerin en güzeliyle
Öldürüldün

Hiç donmayacak kanın
Etlerin hiç çürümeyecek
Ruhun hiç toprağa değmeyecek artık

Öyleyse sana bir şarkı söyleyeceğim Arif
Bir şarkı
Sahillerden
Altın kubbelere ulaşan

Sana bir şarkı söyleyeceğim Arif
Kumlardan tünellerden
Yaşamak ağrısından
Gecenin zulmünden vareste

Sen ki öldürüldün
Ölümlerin en iyisiyle
Sarmalandın
Göklerin kollarıyla

Uygunsuz kaçacak belki
Kulağına efsunlu bir beyit fısıldamak

Aklının uçlarından
Zaman sarkarken
Çöllere göllere

Teninde gül kokarken
Ve kanarken sen Arif
Kevser ırmakları gibi
Kanarken

Ben yanarken
Biz yanarken
Söz yanarken kederden
Sana bir şarkı bari
Söyleyeceğim Arif
Altın kubbeler altında
Serin, kanlı sahillerinde
Gazzenin

Senin güzel ölmenle
Zamanı durdurup

Hiç yoksa
Kalbime bir bıçak olsun diye
Sana bir şarkı söyleyeceğim..