Arda Akbaş Şiirleri - Şair Arda Akbaş

Acı çekmek neydi? Acı çekmek dayak yemek veya közün üstüne çıplak ayak basmak değildi Asıl acı çekmek kalbinin sancılara girmesi Çaresiz bir şekilde ölümü arzulamaktı Kalabalığın ortasında yalnız kalmaktı Zamanın eski bir iğnesinin göğüse batması Geçmişin yükünü bugünün zihninde taşımak, Kendi sesinin yankısında bile sessizlikte yalnız kalmaktı. Bir gün sadece mezar taşının kalacağını bile bile yaşamaya çalışmaktı.

Gün gelir düşünceni tutarsın, Bir sancı gibi göğsünde saklarsın. Gün gelir o düşüncenle sürünürsün, Kendi yarattığın o anda gömülürsün. Belki de beni bir arada tutan bütünümsün Belki de beni sessizce bitiren bir kötürümsün Ama istemesemde çıkmaz bir sokağımsın Başladığım yerde duran yolun sonusun Kendi sesin yankılanır boş o odalarda, Doğruların yük olur, kalırsın darlıklarda. Özgürlük sandığın o dar sokaklarda, Yürüdükçe küçülür, kendinde kaybolursun.

İçime bir nefes çektim,sensin Doldu ciğerime kederler Neyin var demeye için gitmez Ben de cevap veremem zaten Bilemezken kimse neyimin olduğunu Herkes derdini en büyüğü sanarken Ama bende idi aslında en büyüğü,sendin Ama yine de bilemez kimse derdimi "Dertler genel olabilir, ama acılar kişiseldir"

Sen varsın diye güzel bu hayat Benim hayatımın içinde olmasan bile Bak,yağmur yağıyor toprak kokuyor O koku bile benim mezarımdan Yaşarken bile uyuyorsun aslında Ama yine de beni görmüyorsun Ben sevemedim kimseyi,yapamadım Sen elimden tut,en azından Sen akşamdan kalma baş ağrımdın Ben bugün “tekrar” içiyorum Galiba Aşk;zaten kurumuş bir dalı belki kırılmaz diye tutmaktı

İnsanlar arasından seçilmiş Bir kömür siyahı iyilik Bir gül beyazı kötülük Ve çok kişi de ölmüş Bir sebepsiz hissizliyatlık Bir varlık içinde görmemişlik Bir karar içinde vazgeçmişlik Olup da olmamazlık Bir gören körlük Bir işiten sağırlık Bir de içi boş bir yalnızlık Bazen de ölmeyi bekleniş

Hayata mı yenildim, yoksa kendime mi Herkes bir liman buldu da bir ben mi alabora oldum Unutulmak mı kaderim,yoksa hiç var olmamak mı Belki de kendimi kaybettim uzun zaman önce Olan oldu gelen geldi Biten çoktan bitti giden çoktan gitti Her şey oldu… Geriye tek bir soru kaldı;ben niye hiç kimsenin bir şeyi olamadım

Severdim seni eğer sensen Gitmezsin sanmıştım Senden başka kimse yok zannederdim Meğerse ben varmışım Yalnızlığı ararsan çık ahâli den Gülüyorsan yalandan,bak bir etrafına Ben dağıtırım sevgiyi bende bol Sen kendini sevecek sevgiyi bul önce “Halk ararsan çık saraydan Ağlıyorsan dön yolundan Aşka dair konuşursan Gerisini sen tamamla” Ben konuşamam daha fazla gerisini sen tamamla…

Yalnızlık bir yük mü, yoksa gizli bir güzellik mi? Hem ölüme, hem ölümsüzlüğe bir ışık mı? Düşüncenin derininde kaybolan o ıssız yol, Acıları bastırmanın, sessizce yokuşlu yolu mu? Zamanın tozlu rafında, dünden kalan bir kalıntı Yarınsız bir vitrindeki o sönük, eski yansıntı. Ben bu ıssız sokakta,kaderimi tekrar yazıyorum Yalnızlık mı? Kalbimdeki o sus, o en dürüst sarsıntı. Bilemem o tozlu rafa yavaşça üflemek mi? Ya da o yalnızlığa gizlice hazırlanmak mı? Yalnızlık,kulaksızca beni öldürse mi? Belki de seni topraksız bir kırmızılığa gömmek mi?