Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Üstat, yie sevgi ve hasret dolu harika dizelerle satırları donatmışsınız. Umutsuzlukların umuda dönüşüp her gün mutluluğa yelken açan güzel bir ömür inşallah. Yürek sesinizin, kısılmadan her zaman gür bir şekilde çağlaması dileğiyle. Güzel eserinizi ve sizi yürekten kutlarım. Selam ve saygılar
İsyan ve çaresizlik yaşamımızın içinde olan şeyler ama asla umudu yitirmemek, son ana kadar hayata bağlanmaya devam etmek insanın kendi elinde olması gereken bir değerdir. Yüreğine sağlık.
Kendine böyle geliyor insan demek ki..
"Küçük, önemsiz... kolay..."
Hele duyuramamışsa sesini..
Anlatamamış, anlaşılmamışsa "en yakınlarınca..."
Kaybolmuş sanır kendini...
Şehrin sokaklarında...
Baştan aşağıya hüzün...
Hayatın arka sokağı...
Tebrikler Mahmut Mücahit Kardeşim..
Kimisine yetişiyoruz...kimisine yetişemiyoruz...
Sonrası tabi ki üzülüyoruz.!
Mutlaka bekleniyoruzdur bazı yerlere...ev sahibi güzel insanlar çok.
Uzun soluk misafirlik isterler, karınca kararınca takılıyoruz müddeti...;
Mânâ arayınca civan, yorum'u bulmuş yoldaşı
Aşkları yapınca vatan, âşık olmuş vatandaşı.
Seven arayınca civan, sevilen olmuş yoldaşı
Meşkleri yapmışlar vatan, Dil'ler olmuş vatandaşı.
TEBRİKLER...yüreğinize sağlık sn Mahmut Mücahit ÖZDEMİR üstat
En derin hürmetlerimle...başarılar dilerim,
Her şey gönlünüzce olsun..esen kalınız her daim.
Bu şiir ile ilgili 4 tane yorum bulunmakta