Karanlık basıyor ruhumu hiç çıkmayacak gibi
Ellerim titriyor
Ayaklarım yürümüyor hiç ayağa kalkamayacak gibi
Ne oldu böyle hiç gülemeyecek gibi
Ömrüm geçiyorum yaşlanıyorum
Etrafıma bakıyorum göremiyorum
Her sokak başı karanlık
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta