Aras ile Vera Şiiri - Kenan Güç

Bir insanı sevmek ona kavuşmak değildi
Arasın içinde büyüyen tuvale sığmayan bir çığlıktı VERA
Bir tabloya bıraktı ömrünün kimsenin göremediği yerini
O gittiğinde geriye hiç yaşanmamış gibi duran bir hayat kaldı
Aras her gece aynı tuvalin karşısında yeniden kaybetti onu
Bir fırça darbesinde yüzünü, bir gölgede sesini aradı
Boyalar sustuğunda anla diki bazı yaralar renkle kapanmıyordu
Ve bir ressamın en büyük çığlığı tamamlayamadığı bir portrede kalıyordu

Aras, artık insanların yüzlerine değil, yüzlerinden geriye kalana bakıyordu,
Bir adamın gülüşünde yıllardır gömmediği bir ölüyü, bir kadının ellerinde tükenmiş bir ömrü görüyordu.
Kimi, evine ekmek götürürken kendinden eksiltiyordu, kimi bir başkasının mutluluğuna ömrünü veriyordu,
Kimi kalabalıkların ortasında yaşlanıyor, kendi adını bile kimsenin ağzından duymuyordu.
Aras, bütün bu yüzleri belleğine kazıdı; her birinde kendisinden de bir parça buldu,
Dünyanın en büyük yalnızlığı, insanın yokluğunda değil, varlığının kimseye değmediği yerde başlıyordu.

Aras, fırçasını bıraktı, yıllardır ilk kez pencereyi sonuna kadar açtı,
Vera, dedi, bak; sabah yine geldi, kimseye küsmeden doğuyor güneş.
Seninle yarım kalan ne varsa, ben şimdi bir başkasının yüzünde tamamlayacağım,
Bir çocuğun sevincine renk olacağım, yorgun birinin yarınına ışık düşüreceğim.
Sen bana bir ömrün yalnızca yaşamakla değil, bir başkasının içinde güzelleşmekle çoğaldığını öğrettin,
Şimdi hangi gökyüzüne bakarsan bak Vera,
Bil ki ben bu dünyada senin sevdiğin güzellikler tükenmesin diye yaşamaya devam edeceğim