ARAFTAYIM
Artık ne cennetin kokusu var,
Ne de cehennemin narı...
Ben bu ıssız boşlukta
Beklerim hâlâ baharı.
Bir yanım vazgeç der, bir yanım sarıl,
Ruhum yorgun bir derviş, kalbim yaralı.
Gönlüm kal diyor, aklım kaç,
Ruhumsa sus diyor çaresizce.
Bir yanım öfke dolu, bağırıyor, haykırıyor,
Diğer yanım özlemle sessizce titriyor.
Sanki bir gün gelsen, bana sarılsan,
Her şey yeniden düzelecekmiş gibi...
Ama yaptıkların unutulmaz,
Bıraktım olduğu yerde, paslansın sözlerin.
Artık dokunmuyor ruhuma
O sahte bakışların, sahte gülüşlerin.
Sen bağır dur,
Benim sessizliğim en ağır cevabım.
Ne bir hesap peşindeyim ne de intikam,
Bıraktım her şeyi İlahi Adalet'e,
Benim tek sığınağım, tek hesabım.
Yalnızlık öyle ağır ki
Her nefeste biraz daha kanıyor içim.
Geçmişin yankıları çarpıyor yüzüme,
Bir bakışın, bir dokunuşun hayali
Önce özlemle sarıyor yüreğimi,
Sonra öfkeye dönüşüp yakıyor içimi.
Özlemle titriyorum, araftayım...
Ne gidebiliyorum ne kalabiliyorum.
Zamanın içinde savrulmuş bir yaprak gibi
Rüzgârın yön değiştirmesini bekliyorum.
Ama rüzgâr bile kararsız,
Ne bir yol gösteriyor ne de bir durak.
Her gece kendi kendime fısıldıyorum:
Beklemek, en büyük cezam benim.
Arafta kalmış bir ruh gibiyim,
Ne bağışlayabiliyorum ne unutabiliyorum.
Sadece bekliyorum,
Kendi sancımda, kendi gölgemde...
Baharı bekliyorum, huzuru bekliyorum,
Belki de en çok kendimi...
Ama o gün gelene kadar
Sessizlikle örülü yalnızlığımda
Acılarımla baş başa kalacağım.
Kendi içimde bir savaş veriyorum,
Sessiz, derin ve kimselerin bilmediği...
Bir yanım hâlâ umut ediyor,
Diğer yanım geçmişe kırgın.
Dünün gölgeleri sarıyor hâlâ bedenimi,
Ama kalbim artık kendi ateşini taşıyor.
Ruhumun sınırlarında
Kendi baharımı arıyorum.
Bilirim, zamanı gelmeden çözülmez bu düğüm,
Ne affetmek kolaydır ne de unutmak.
Bazı yaralar zamana bırakılır,
Bazı hesaplar İlahi Adalet'e...
Ama ben bekledikçe büyüyorum,
Sessiz kaldıkça güçleniyorum.
Her yara, her acı, her gölge
Bana kendimden bir şey öğretiyor.
Ve artık anlıyorum...
Arafta kalmak da bir yolculukmuş,
İnsanın kendine varması için.
Bazen kaybetmek gerekiyormuş
Kendini yeniden bulabilmek için.
Ben hâlâ kendi sancımda,
Kendi gölgemde yürüyorum.
Ne geçmişe dönebiliyorum
Ne de geleceğe koşabiliyorum.
Ama bir gün...
Ne seni bekleyeceğim,
Ne geçmişe ağlayacağım.
Ne özlemim kalacak ne öfkem,
Ne de içimde kapanmamış bir hesap...
O gün araftan çıkacağım.
Seni değil, kendimi seçeceğim.
Ve ilk kez gerçekten
Kendi baharıma kavuşacağım.
Kayıt Tarihi : 4.04.2026 15:56:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.


Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!