Annem Şiiri - Serpil Koçar

ANNEM

Sen gittiğinden beri
Yapayalnızım ben, annem.
İçimde adı konulamayan bir boşluk,
Hiçbir şeyle dolmayan bir hasret var.
Gittiğin gün bir parçam eksildi,
Yüreğim o gün sustu, annem.

Ne zaman aklıma gelsen gözlerim dolar,
O günden beri kalabalıklardan kaçarım.
Bazen yalnızlık bile seni hatırlatır bana,
Anılarımız düşer aklıma durmadan.
Her köşede senden bir iz ararım,
Her sessizlikte sesini duymaya çalışırım.

Sözcükler boğazımda düğüm düğüm,
Anlatamıyorum kimseye içimdeki acıyı.
Sesin hâlâ çınlıyor kulaklarımda,
Gülüşün dokunuyor en derin yerime.
Seni düşündükçe
Hep o son gün geliyor aklıma, annem.

Gittiğin günden beri çok yalnızım,
Yerini hiçbir şey doldurmuyor.
Bu acıyı paylaşamıyorum kimseyle,
Çünkü yokluğun yalnızca bana ait.
Benimle yaşıyor, benimle büyüyor.
Tükeniyorum anne, çok yoruldum,
Sensiz bu hayatta
Sanki hasretine mahkûmum.

Gelmeyeceğini bilmek kanatıyor kalbimi,
Dönüşü olmayan bir yolculuğa çıktın.
Bizi bırakıp gittin sessizce,
Ben hâlâ ardından bakıyorum annem.
Kimseler bilmeden, sessizce
Yasını tutuyorum her gün.
Söyle anne,
Geçecek mi içimdeki bu yangın?

İnsan çaresiz kalınca duaya sığınıyor,
Ben de her gece Rabbime yalvarıyorum.
Bir kez olsun rüyalarıma gel diye,
Bir kez olsun sarılayım sana diye...
Gel anne, ne olur gel,
Öp, okşa bu kızını.
Bir kez daha başımı koyayım dizlerine,
Bir kez daha çocuk olayım yanında.

Kimse dolduramıyor yokluğunu,
Çok canım yanıyor, annem.
Toprağını öpüp okşamak ağır geliyor bana,
Ellerinin sıcaklığı yerine
Soğuk toprak değiyor avuçlarıma.
Oysa ben hâlâ
Ellerini tutmak istiyorum.

Sonra fotoğraflarına bakıyorum,
Kokun geliyor burnuma sanki,
Gülüşün, bakışın, ellerinin sıcaklığı
Yeniden çöküyor yüreğime.
Verdiğin emekler cennetin olsun annem,
Hakkını helal et bana.

Melek yüzlü, cennet kokulu annem...
Gözlerim kapalıyken bile
Varlığını hissetmek istiyorum.
Seni özlemek, seni sevmek
Hayatımın en kutsal hatırası.
Senin kızın olmak
Bana verilmiş en güzel armağan.

Ellerim boş,
Sözlerim eksik kalıyor anne.
Her gece gözlerimi gökyüzüne çevirip
Adını anıyorum dualarımda.
Sen cennette huzurla uyurken,
Ben burada hasretinle yaşıyorum.

Hakkını helal et bana annem,
Varsa eksiklerim, affet.
Ben seni unutmadım, unutamam.
Ne zaman bir duaya ellerimi açsam
Sen varsın içimde.

Sen artık gözlerimden uzak,
Ama yüreğime her zamankinden yakınsın.
Ben seni her gün yeniden özlüyorum anne...
Ve ömrümün sonuna kadar
Dualarımda yaşatacağım...