Araf Bayramı Şiiri - Güven Küçük

Bugün sokaklarda adını bilmediğim bir telaş var,
Ütülü kumaşların kokusu sızıyor penceremden.
Herkes birbirinin günahını öpüp alnına koyuyor,
Ben ise odamda, kırık dökük bir ömrü temize çekiyorum yeniden.
Hani o çocukken avucuna sıkıştırılan bayram şekerleri vardı ya,
İşte o tat kadar yabancıyım şimdi bu sabaha.
Çünkü bilirim; kapısı çalınmayanın bayramı,
Eski bir hırkanın cebinde unutulmuş tütün kadardır.

Gözüm kapı eşiğinde değil, sakın yanlış anlama,
Ben o eşikten geçip gidenlerin gölgesini bile sildim hafızamdan.
Şimdi bayram diye sarılıyorlar ya birbirlerine,
O sahte kolların arkasındaki hançer kınlarını görüyorum.
Dün sırtımdan vuranlar, bugün mübarek bir günün arkasına saklanmış,
Merhamet dileniyorlar geçmişin dikiş tutmaz yaralarından.
Kime ne hakkım varsa, bu bayram sabahı da helal etmiyorum;
Çünkü benim kalbim, onların günahlarını yıkayacak bir nehir değil artık.

Herkes sofralarda baş köşeyi kapma derdinde yine,
Ben mutfaktaki o lekeli masada, tek kişilik çayımı demliyorum.
Radyoda eski bir şarkı, makamı hüzün, sözleri dilsiz…
Büyüttüğüm o vefasız ağaçların meyvelerini topluyor şimdi başkaları,
Varsın toplasınlar, benim gölgem bana yetiyor bu tenha günde.
Adımlarım ağır, evet, ama bu bayram yorgunluğu değil;
Yıllarca sırtımda taşıdığım o hak edilmemiş minnetlerin tortusudur.

Gündüzün o göz alan, o yapay bayram aydınlığından kaçıp,
Güneşin usulca çekilmesini bekliyorum penceremde.
Bana herkesin sustuğu, maskelerini komodinlerin üzerine bıraktığı geceyi verin.
Ay, yine pencere demirlerine vurmuş dert ortağım gibi,
Yıldızlar, kalabalıklar içinde nasıl yalnız kalınır, dersini veriyor gökyüzünde.
Göğsümden uçup giden o kuşlar var ya,
Belki bugün başka kapıların pencerelerine konup yem bekliyorlardır.
Benim kanatlarım kırık değil, biliyorsun,
Ben sadece bu bayram da uçmayı, uçurumlarda unuttum.

Şimdi dışarıda kahkahalar yükseliyor, duymuyorum,
Ben bu boşluğun tam ortasında, kendi kendimin elini öpüyorum.
Herkes bayramı takvimlerde arayadursun,
Ben payıma düşen o asil yalnızlığı kuşanıp oturuyorum.
Yalnızsın, bu bayram sabahında sen de o neşeli kalabalığa ait değilsin, biliyorum.
Biz aynı göğün altında, herkes sarılırken, kendi karanlığına bürünenleriz.
Kelimeler bitti, bayram bitti, şiir bitti,
Geriye sadece o eski sökük ip kaldı;
Şimdi sen de kendi sessizliğinde kutla bu asil kimsesizliği.