yalnızlığın en zengini1957
son oturduğumuz bank varya
az önce ordan döndüm eve
hayallerim düşlerim ellerimde
birses bir ışık hadi dedi tamam
artık gitmeliymişim buralardan
hazır degildim ama biten zamanmış
sessizce kalktım kalbimi sana bırakıp
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta