Baharda toprağın uyandığı bir günde,
Çiçekler ağaçlarda, tomurcuklar güllerde,
Ansızın soğuk rüzgarı esince ölümün,
Donuk bir ifade kalır yüzlerde,
Ebedi hayata uğurlarken yolcuyu,
Hissederiz içimizde, sonsuz boşluğu,
İstanbul'u dinliyorum, gözlerim kapalı
Önce hafiften bir rüzgar esiyor;
Yavaş yavaş sallanıyor
Yapraklar ağaçlarda;
Uzaklarda, çok uzaklarda,
Sucuların hiç durmayan çıngırakları
Devamını Oku
Önce hafiften bir rüzgar esiyor;
Yavaş yavaş sallanıyor
Yapraklar ağaçlarda;
Uzaklarda, çok uzaklarda,
Sucuların hiç durmayan çıngırakları




Esas olan bu kubbede bir hoş seda bırakmak değil midir.
Her birimizin fani olduğunu dünyanın bizden sonra da öncesinde olduğu gibi kendi düzeninde devam edeceğini anlatan bu şiir pek tabii ki yüreğimi ağırlaştırdı.
Biliriz ama kör yanımıza düşürürüz bu gerçeği.
Sanki büyük işler kotarıp dünyaları kurtaracakmış gibi dur durak bilmeden bir devinim içinde yaşarız kendimize bahsedilmiş, her ne kadarsa, aslında iki günlük olan ömrümüzü.
Silkeleyen bir şiirdi.
Şairi İsmail Bozkurt Bey'i kutlar, paylaşım için Sayılgan Bey'e teşekkür ederim.
Selam ve saygılarımla
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta