Ansızın Koptu Afet Şiiri - Kasım Kobakçı

Zifiri vakitlerde, ansızın koptu afet,
Sokaklara döküldük, mahşeri andıran an,
Dehşet kapladı yurdu, göğe yükseldi figan,
Uykudan fırlayanlar, Haktan diledi medet.
*
Kararır Ege boyu, lacivert enginlerde,
Devrilir beton yığın, masumların döşüne,
Gözyaşıyla sulanır, perişan düşen belde,
Tekerrür eyler, aylar devran döner peşine.
*
Tepe ova dinlemez, savurur girdap gibi,
Zulmetin ortasında, göçükler zindan dibi,
Şu hudutların bahtı, ecel dolaşır durur,
Zemin yarığı yutmaz, zayıf temel öldürür.
*
Mevsimler uçup gitti, kabuklar bağlanmadan,
Sayısız nefes soldu, fırtına dağılmadan,
İzmir, Manisa, Aydın, Burdur'un meydanları,
Titremeler çevirdi, kabristana onları.