Yaz, yorgun düşmüştü,
Ekinler, harmanlardan kilerlere dönmüştü,
Kamer, hanlarından saferleri görmüştü,
Güneş, ekiminde vakt-i fecirleri süzmüştü,
Karnındaki nurdâneyi, kollarında bulmuştu annem.
Rahmet hazinesinden, bir damla şefkati serdi,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Gönül dostum, ''Anneme'' isimli şiirinizi okudum Gönlüne sağlık. Yeni şiirlerinizi bekleriz.
Selamlar.
İsmailoğlu Mustafa YILMAZ
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta