çocukluğuma bile sığınamıyorum,
özleyemiyorum anne…
ellerimi al avuçlarına,
saçlarımı tara,
tararken sen,
kokun karışsın ruhuma.
o masum gülüşleri,
o çocuksu heyecanları hatırlatacak tek bir günüm,
neden olmadı anne?
kimsesizlikten çok yoruldum,
kimsesiz çocukları çok üzdüler!
bundan neden hiç haberin olmadı anne?
yalvarırım beni geri içine al,
bir kez olsun severek doğur,
annesinin bile sevmediği çocukları,
hiç kimse sevmiyor anne!
Kayıt Tarihi : 7.10.2019 12:08:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!