Ne güzel bir kelime.
Yaşıyormuş gibi geliyor bana.
Ayrı oluşumuzdan kaynaklanan
bir duygu belki de.
Yaşamın çeşitli anlarında hatırlıyorum.
Hiç kimseye bir şey ifade etmeyecek şeyler.
Kelebeğin uçan tereyağı olması.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta