Doğduğum gün perişandın hastanede
Etrafa bakınıyor babamı arıyordu gözlerin
Telefon şimdi ki gibi yaygın değildi o dönem de
Uyutmak için dudaklarından döküldü güzel sesin
Babam fırladı evden haberi alır almaz
Aceleyle geldi hastaneye kucakladı beni
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta