Anneler ölmesin/1 Şiiri - Hamdi Oruç

Aç-çıplak bir çocuktur gönlüm
Anneler ölmesin
Annesizliği de tattın gönlüm
Zehirler tadan gönlüm şu ahir zamanda yetimsin

Aç-çıplak bir çocuğum Gönlüm
Gönül aç-çıplak çocuğum
Anneler ölmesin
Ölsün üvey anneler
Dünya üvey annemdir
Ölsün annemin yerine

Dünya gurbetinde bir garip adamım şimdi
Ay gitti güneş gitti...evim soyuldu annem ölünce
Ölümün bir hırsız olduğunu da anladım
Elinde çiçekler olmadığını da öğrendim
Ay gitti güneş gitti...karanlığı öğrendim
Annem ölünce

Karanlık çöktü eşyaya ve gözlerime
Sesim kırıldı nefesim kırıldı dal gibi annem ölünce
Hayat kırıldı
Köy yandı ev yandı Hayat
Yıllarca içim yandı
Yıllarca deprem hasarlı ev gibiyim
sıvaları dökük camları kırık
Hayat

Ve
Hayat benim için camları kırık ev gibiydi…
İnsanların yüzüne güldü içi ağlarken
Pazarlarda dolaştım kefensiz bir ölü
Küf kokar oldu köyüm ve doğduğum ev

Aşında tat buldum annemin hayat buldun Hayat
Gözlerinde deniz buldum Deniz
Ellerinde dua yağmuru
Aşı taştır şu dünya gurbetimin
Camii gibi saygındı annemin yüzü...
Önümde seccade her öğüdü her sözü

Hayat elifi geçtim onunla
Yamuk yumuk vav oldum
Kurda kuşa av oldum
Şu dünya gurbetinde
Hayat yok

Dilim gitti elim kırıldı
Ay gitti güneş gitti evime düştü ateş..
Hayat oldu ateş

Anne yüreği güneş olmak için
Bir deprem değil bir kıyamet yaşadım
Anneleri öldüren ölümü öldürmeli
Yıldızsızdır geceler anneler ölünce...
En karanlık gecedir anne ölümü
Aydın annem benim için...
Şu karanlıkları çok dünyad
Elleri tat katmış çorbama o meleğin

Sabahın ilk ışıklarıyla
Dilinde bildiği dualar
Kahvaltımızda yumurta süt...
Sütten beyaz sözler
Hep özlenecek o günler

Sevgi dolu bir anne
Dönüp dönüp bakıyorum o günlere
O güneşlere…
Köyümden uzaklarda
Mezarından uzaklarda...

Ondan bana kalan her şey ay yıldız
Her gece yıldızlarındayım
Bir damla ışık için
Her gecede mezarı
Işık ışık çizilir
Artar gönlümün aydınlığı
Karanlıkları çok buraların...
Hayat

Anneler ölmesin
Aman ölme gönlümün annesi...O İbrahim
Azerin put sattırdığı İbrahim o
Nemrudun ateşe attığı İbrahim o
Ateşin yakmadığı İbrahim o gönül...
Hamdi Oruç