Anne Sen Gitmedin Şiiri - Ercan Barut

Akşamüstü düşerken gölge sokağa,
yaşlıbir kadın oturdu,
yanımdaki kaldırıma.
Yorgun alnında çizgiler,
Saçlarında birikmiş aklar,
Örtemiyor beyaz tülbenti, yüzündeki acıları...
Bitkin duruşundan belli , direnişi,
Omuzundaki eski hırkası ,
taşımış sanki,
Yılların alamadığı yükünü…

Zamana yenik düşmüş bedeni değil,
Gelecek bir tek adımı bekler gibi ,
uzaklara buğulu bakışları vurdu beni...
Kışa döndürdü ömrümü,
saklanan çocukluğumu getirdi yanıma,
Çatlamış,titreyen ellerini açtı göğe,
dudaklarını sessizce oynattı.
Zaman durdu o an,,
dünyam sokağın ortasında sustu,
Sanki annem arkamdan dualar okuyordu,
Önümdeki bu sızıya,
Ne kadar zaman baktım bilemiyorum...

Beni o kadına ,
Ellerini açtığı sokağın sessizliği,
Saklanmış,
ama ölmemiş sesler bağladı...

Sessizliğin sesleri:
Sobada pişen yemeğin, kokusuna karışmış annenin,
Evladı için mırıldandığı
bin yıllık duaların,
Dikiş makinasının tıkırtısında büyüyen kahkahaların sesi,
Hepsini yuttu zaman,
sessizlik kaldı…

Ağlayarak konuştum titreyen avuçlara:
Yorgun gözlerin hangi kayıp baharları aradı,
bunca zaman?
Tülbentin beyazlığında ,
kaç evladın acısını,
kaç kışın soğuğunu gizledin?
Kaç defa yol gözlemekten
bitap düştü o kirpiklerin?

Anne, annem !
etten kemikten gövde değilsin,
Ruhumu emziren vatanımsın,
Dualarım, türkülerimsin,
Boynundan süzülen kokun
hala üzerinde ….

Göçüp gitsen de izin duruyor,
Bir kadının bakışında,
rüzgarda savrulan beyaz tülbentin tek bir kıvrımında,
sen gizlisin…
Bu dünyada öksüz kalmayayım diye,
Gitmemek için direniyor anıların,
Gitmeyi reddediyor şefkatin…Annem!!

Kim bilir kaç yüzün yanından geçip gittim,
Kaç anne ellerini göğe kaldırıp, gözlerini uzağa dikti,
İçinde kıyametler koparan öyküler sakladılar,göremedim.
Evlatlarının uykusuna,uyanışlarrına şahit o gözler,
Belki de dünyada bırakacaklarına son kez bakarken,
dualara emanet etmişlerdir...

Senin gidişin yıprattı beni,
sadece bedenimi değil,
bir şehir yıkıldı içimde,
ellerim öksüz,
hatıralar yetim kaldı,
Sesin...
Sesin yok kulaklarımda...
Ama izlerin kaldı,bitmez...

Kadının bakışı,yolumu gözleyen gözlerin,
semaya açılan elleri başımı okşayan avuçlarındı,
senden kalan son hatıraydı bana...

Kadının bitkin gölgesi,
unutulmayı reddeden anne sevgisinin,
sadık bekçisi gibi gururluydu...

İşte bu yüzden anne,
Beni saraylar değil,
böyle uzaklara bakan kadınlar sarsar,
Böyle akşam gölgelerine düşen yalnızlıklar ağlatır ...
Ağladım anne!
İnsana değil,
İnsan dediğin nedir ki anne,
bir gölgedir geçer...
Geriye ne sesi kalır,
ne de solan resimleri;
Senin kalbime ektiğin ölümsüz şefkatine ,
o beyaz tülbentinin altında saklanan dualarına...