Anne Kalbinin Nöbeti Şiiri - Efsun Bkr

Odamın duvarında atan yorgun bir saat,
Sanki senin kalbin, sanki her tıkırtı bir feryat.
Başucunda beklemek, dünyanın en ağır nöbeti,
Gözlerinde görüyorum, o sessiz gidiş biletini.

Anne, nefesin neden bu kadar ince ve derinden?
Bir kuş havalanıyor sanki, o titreyen ellerinden.
Sen gidersen gökyüzü kapanır, güneş küser yeryüzüne,
Kim dokunur saçlarıma, kim bakar benim yetim yüzüme?

İlaç kokuları arasından sızan o eşsiz şefkatin,
Hala ısıtıyor beni, tükenirken bile takatin.
Korkuyorum anne; kapı eşiğinde bekleyen o sessizlikten,
Seni benden çalacak olan o sonsuz kimsesizlikten.

Gitme ne olur, daha bitmedi sana anlatacaklarım,
Dizlerinde ağlayacak nice yarım kalmış sabahlarım var.
Sen benim ilk sığınağım, son kalem, tek duamsın,
Bu karanlık gecede sönmeyecek olan tek ışığımsın.