Biz göçmeniz anne:
Kendi yurdumuzdan
uzakta kilometrelerce.
Ne sağlam bir evimiz,
ne yarınlara güvencemiz,
ne yıldızı parlayan gecemiz.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




arkadaşım çok içli yazmışsın dokundu biraz ama çok haklısın ne orda ne burda bir kere gurbete çıkmaya gör hemen yok oluyor bütün anlayışlar selamlar RUHANİRUH
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta