Anne Şiiri - Yılmaz Bekaroğlu

Bildiğim, doğduğum günü anlatan.
Annemi özledim; annem, “Özlediğin yerden gel, oğlum,” demişti mezarıma.
Geldim anne, mezarına.

Toprak soğuktu, adını söyledim yavaşça,
sesim kırıldı taşların arasında.
Bir annenin yokluğu çökünce göğsüme,
nefes almak bile ağırlaştı.

Doğduğum gün anlatıldı hep bana,
ama kaybolduğum geceler saklandı.
Hangi yaşta büyüdüm bilmiyorum,
çocukluğum yarım kaldı orada.

Ellerin yoktu artık saçımda,
ama başım eğildi yine de.
İnsan en çok annesine susar,
bunu mezar başında öğrendim.

Zaman dedikleri geçmedi anne,
sadece sessizleşti.
Gülüşlerim bile senden izin alıyor artık,
ağlamaksa çoktan seninle.

Herkes güçlü sandı beni,
kimse içimdeki boşluğu görmedi.
Bir annenin duası eksik olunca,
hayat eksik başlıyor meğer.

Sana anlatacak çok şey birikti,
ama kelimeler yetmedi.
Bazı cümleler boğazda kalır anne,
toprağa düşer.

Fedakârlığı senden öğrendim,
ama sensiz tamamlayamadım.
Sevgi bazen sarılmak değilmiş,
mezar taşına yaslanmakmış.

Şimdi buradayım, büyümüş halimle,
ama içimde hâlâ o çocuk.
Kaybolduğum her yerde,
seni arıyor anne.

Geldim dediğin yerden geldim,
geç kaldım belki ama geldim.
Bil ki, adını her andığımda,
bir yanım hâlâ seninle yaşıyor.