Yedi dipsiz vadiden geçtim,
Gözlerimin bebeklerini,
Kaf'ın doruklarına diktim hep uçarken.
Kanatlarımdan dökülen umutla yeşerdi toprak,
Rüzgara karıştı çığlıklarım,
Ve boşlukta bir fırtınaya dönüşüverdi feryatlar.
Ardımda görmeye alışkın olduğum yoldaşlar,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta