Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Titreyip üşüyorum, YALAN ver ANA
Umudum onda kaldı, ısınmak için
Evet hayatta dik durup yıkılmamak için yalan da gerekirmiş
analarımız bir azcık da yalan katsaydı hamurumuza
bizimçin zor olmazdı
dogru söylemiş benden önce yorum yazan arkadaşımız böyle annenin ellerinden öpülür
AMAN ÜSTAD AMAN GAVURA KIZIP ORUÇ BOZMA GERÇİ YAPAMAZSIN NBİR İNSANIN ÖZÜ DEĞİŞMEZ..ANNENİZİN ELLERİNDEN ÖPERİM NE GÜZEL YETİŞTİRMİŞ
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta