An Gibi
Sen benim sessizliğimde saklı bir rüzgârsın,
Pencere aralıklarında dolaşan,
Her esintide hatırlanır yüzün.
Kahvenin buğusunda kaybolan ellerin,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




İbrahim Sadri,nan gibi şiiri ne çok benzemiş, beğenmedim ŞAMPİYON
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta