Altar Şiiri - Serdar Tunçluer

Kapı zili çaldığında,
Okuduğum romanın,
İkinci günü, dörtyüzonuncu sayfasının,
Üçüncü parağraf, ikinci cümlesindeki,
Haksızlığa isyan eden Altar bendim artık,
Yada ben Altar,
Vazgeçilemez sürükleniş,
Veya sürüklenmek içinde kaybolmak gibi…
Çare çaresiz,

Tesadüf işte, değişen bir şey yok,
Roman bu, veya bir kader,
Senle ben gibi,
Ya roman biz,
Yada biz roman olduk,

Altar mı?
Tam bir şerefsizi daha bıçaklarken,
Diğer şerefsiz O’nu arkasından vurdu,
Biz gibi,
Yada bizler gibi,

Tesadüf işte, değişen bir şey yok,
Roman bu, veya bir kader,
Senle ben gibi,
Ya roman biz,
Yada biz roman olduk…