Alper Kürük Şiirleri - Şair Alper Kürük

Bilirsin gül bahçemi
Ellerimle yetiştirdim,
Bir ananın fedakârlığına dek
Fedakârlık gösterdim herbirine
Titredim üzerlerine.
Seni o bahçede sevdim ilk defa

Nereye girmez bu gönül?

Kalplerden kalbe akar,
Hava olur göğe çıkar,
Birgün âşığından bıkar
Kaçar ellerle ellerle.

Gibiler benzetmedir,yaşamım neye benzer?
Gönlüm başını almış o da gönlünce gezer.

Ben çekerim bir yana, o çeker öte yana
Gönlüm takılmış kalmış gönülden anlayana.

Gönülün dili olsa
Söylerdi neler,neler?
Sevgisini kim sorsa
Bulurdu bahaneler.

Sessiz gibi görünür

En muhkem kale gönül
Fethi pusatla değil,
Yaya git elde bir gül
Dört nala atla değil...

Zora gelmez yıkılır

Gönlümün gördüğünü gözlerim de görseydi
Yanar- dönerliğine kapılmazdım hayatın,
Gönlüme görünenler gözüme görünseydi
Sırları kalır mıydı esrarlı kâinatın?

Bu günü yaşıyorken gönlün dünü ararsa

Kalbimde derin bir yara var
Doktor,boş yere vurma neşter!
Bayıltmak istersen eğer
Kullanma eter
Al gel yâri bir göz atsın
Bayıltmaya yeter.

Sözlerin bitiminde artık şikâyet başlar
Tutkunluklar değişir ve sevgiler yavaşlar...
Ne sitemler edilir? Atılır nice taşlar...
Acıyan yüreklerin volkan patlaması bu...

Sevgi yanardağları durmasın alev kussun

Taşıyordum yıllardır çünkü hafifti yüküm
Senin ile başladı acılar dolu öyküm.

Ağır sevgiler ile doldurunca gönlümü
Gece gibi kararttım ışık saçan günümü.

Dibi yok bir kuyuya inmek gibidir sevgi...
Sonu yok uzun yola çıkmak gibidir sevgi...
Suyu yok bataklığa batmak gibidir sevgi...
Tuzu yok bir denize dalmak gibidir sevgi...

Dili bal bir kadına tapmak gibidir sevgi...