Alper Kürük Şiirleri - Şair Alper Kürük

Nasıl ki sel gider de geride kumu kalır
Aşk baştan gidiverir elde zakkumu kalır.

Zakkum öyle bir ağaç al ve ak çiçek açar
Onda hem zehir saklı hem de gizli deva var.

Hasretliği demeye varmaz dilim
Dudaklarım titrer hasretlik sıtmasndan,
Kavuşmayı dile sen hep sevgilim
Ayrılık kelimesi çıkmasın ağzından...

Benden sana uzanan yolları

Dünya kadar malın var, bir o kadar da paran
Kefen denen beyaz bez seni de sarmalayan…

Nerde canan? Nerdeler dünya dolusu yâran
Kefen denen beyaz bez seni tek kucaklayan…

Ufkumda zaman zaman yanıp yanıp da sönen
Aklıma düştüğün an hâyâlimde görünen...

Bir hâyâl sevgilisin hâyâllerle kurulu
Saçından tırnağına kadar sevgiyle dolu.

Eylemlerine mâni olabilirim belki
Atamazsın bir adım ne geri, ne ileri...
Engellemem imkânsız beynin sana özel ki
Aklının ürettiği türlü düşünceleri...

O başını taşıyan bedenini hapseder

Sen Ege tütünüydün
Ben ağaçtım dağ başında
Herşeyden uzak ve sessiz.
Ne yeller esti başımdan...
Ne seller aktı altımdan...
Daha dolmamıştı çilem.

Bir kayak kafilesidir zaman...

Geçeceği yerlerde yer yer
Uzanır sarımsı otlarla
Yeşil filizler...
Kayak sessizce geçerken

Katlanmak değildir eğilmek...
Karşı çıkınca tokatlanmak
Belki de sakatlanmak...

Elpençe divan durmak
Katlana katlana ufalanmak

Çevrilidir hakikatler diyarı
Hayaller diyarıyla.
Biri bir tozlu yol ki
Yürüdükçe toz bulaşır ayağa.
Diğeri kaypak bir zemin...

Derler ki arayan bulur
Zahmeti cana dokunur,
Şu hayat denen muamma
Yolunda ömür mahvolur.

Aradım her yerde seni