Alıştım artık sensizliğe.
Her sabah günaydın demiyorum mesela kimseye.
Ya da her saniye sevdiğim diye kimseye seslenmiyorum.
Sokakta, kahvaltıda, evde, hatta dünyada alıştım sensizliğe.
En sevdiğim yıldıza bakmıyorum artık.
Çünkü üzerinde senin resmin var.
Lavantalı kokulardan uzak duruyorum.
Ellerin neden soğuk,üşümüş müsün?
Gerçek misin,düş müsün?
Kar mı yağdı sokaklara,rüzgar mı esti?
Üşümüş müsün?
Odaları bir büyük sessizlik almış
Devamını Oku
Gerçek misin,düş müsün?
Kar mı yağdı sokaklara,rüzgar mı esti?
Üşümüş müsün?
Odaları bir büyük sessizlik almış




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta