Çok bı hayatı yok
alnımın ortasında paslı bir çiviyle uyandım bu sabah,
sen buna yaşamak diyorsun, ben intihara teğet geçen bir tramvay kazası!
sol cebimde kırık bir jilet ucu kadar ürkek bir oğlan ağlıyor;
adı korku,
adı kenar mahallelerin yağmur suyuyla yıkanmış o dilsiz mahcubiyeti.
köşeye siniyor pezevenk,
Yırtarak gecenin çelik zırhını o mağrur sessizliğe,
Göğsünde taşın en ağırı, zihninde bitmeyen fırtınasın.
Harca dökülürken ömrün tozu, sahnede tek kişilik kıyamet,
Yak bir cıgara be usta, şimdilik yangınına kadar ayaktasın.
Savur masadaki son kadehi dipsiz bir boşluğa,
Kelimeler ki boğazında düğüm, eğilmez bir sırdaşsın.
che guevara süper bir devrimciydi, ben o kadar değilim,
che dağda fidel’i görse ‘venceremos komutan’ derdi,
ben sokakta fidel’i görsem puro içen yaşlı bir amca sanırım.
Maviye kesmiş bir göğün altında değiliz,
ceplerimde kireç beyazı ve unutulmuş bir otobüs bileti.
Bütün vitrinler kırılıyor birdenbire,
içinden kederli şapkalar ve sahte nezaketler dökülüyor kaldırımlara.
Ben seni alıp en kuytu harç kokularına saklıyorum,
çünkü bu şehir eksik kurulmuş bir denge,
Kurt kuzuyu boğar, körpe ütüş sunuR,
Kalın kurgu kanar, keder ile doluR!
Malîk mutlak demiş, merhamet tuz basır,
Mîzan masum sesini müstehzi anıR!
Harabeyi haşim hayrla mı donatıR?
Şerrin şifresiyle şefkatin san parlatıR!
Yetim yanar yakılıR, yüce yargıç korkur,
Zifiri ziyan lale kalbi mı arıtıR?
Bolluk bahçesi bela, baştan başa hazar,
Huzur hanında heR gün hazin bir sala var!
Göz yuman görüR demiş, gizli gaye sevgi;
Sınayan bu vefanın dibi değil mi kaheR!
Kudretin kemali körpe kuzuyu kurda sunar,
Kusursuz kurgulanan kainat kederle kanar.
Merhamet madeni madem mutlak mâlikte,
Masumun matemini mizan mütemadiyen anar!
Hayrın haşmeti harabeyi hikmetle donatır,
Şerrin şifresi şefkatin şanını parlatır.
Yanar yakılırken yetim, yüce yargıç suskun;
Zira zifiri ziyan kulun kalbini arıtır!
Bolluk buyuranın bahçesi baştan başa bela,
Huzur hediye eden handa hep hazin bir sala.
Göz yuman görür elbet, gizli bir gayesi var:
Sevgiyle sınıyor sevdiğini... ne muazzam vefa
Rahatın rehaveti ruhu rüyada rehin tutar,
Sıcak sinek sürüsü saray sanıp pisliği yutar.
Konforlu koğuşunda kanadını kıran kuş,
Pervazsız pencereyi pamuk perdelerle tıkar.
Demirin derdi değil deli divanenin durağı,
Tutsak tastamam tazimle tapar tutunduğu bağı.
Kapı kilitli kalsa kaçacak sanır kör cahil;
Yemlenen yılgın yürek yırtamaz yağlı tuzağı!
Açık avludan adım atmaz aklı aşınan aciz,
Kendi kabuğuna kapanmış, kurtuluşa kani keriz.
Minderin mayası mest edince miskin mahluku;
Mavi menzili meneder, mahzenle müferrihiz!
Gönüllü giren garip gardiyanı gayet güler,
Biçare boyun büker, bağımsızlığı bağış bilir.
Parmaklık pörsümüş peçe, prangaya pulsuz bahane;
Kendi kuyusunu kucaklayan kementle mi sevilir?


Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!