Bir damla verdiler ne çabuk kandın
Çekilen her nefesi candan mı sandın
Göklerden bir zerre, düştü de yangın
Ufacık kıvılcımı, sen aşk mı sandın
Her sevda ayrı olur, seven de ayrı
Seviyorum yalanından bıktım ben gayrı
Seveceksen öyle sev ki herkesten ayrı
Alışılmadık sözler de, kırma kalbimi
Konuşmayı sevemedim kırılma bana
Kisaldı her sene etek boyları
Herbirinin türlü türlü huyları
Daha bir elliye varmadan boyları
Kadın oldum sanır şimdi ki kızlar
Yapraklar döküyor, hazan oldu kalbim
Kışına dayanır mı bilmem yüreğim
Hasret dediğin bitmeli bir gün
Arayı uzatıp durma be Leyla
Nazlıcan
Bir başka bakıyorsun gözlerime
Bir başka tutuyorsun ellerimi
Ne, gelişin gelişine benziyor,
Ne, gülüşün gülüşüne Nazlıcan
Bir can ki verdin kendi özünden
Sakladin kendini, kendi gözümden
Koca alem var ettin, bir ol sözünden
Beni bu alemde nere gizledin
Öyle bir kafes ki ışık sızdırmaz
Gönül feryad eder gökler aldırmaz
Kanada bir nefes üfler de melek
İçimdeki serçeyi gökler kaldırmaz
Çökerken gözlerime kara bir kabus
Cevheriz hepimiz, BİR’den bölündük
Yağmurda damla, damla göründük
Sel olduk, ırmak ırmak, süründük
Deryada toplanan yine biriz biz
Gün gelir vurulur uçamazsam eğer
Gökleri bensiz bırakma sevdiğim
Kanatlarımı ger ve as bir dağın başına
Öldüğümü belli etme sevdiğim
Uzaktan seyrederken göreyim seni
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!