Dünyaya dair algılarımı kaybediyorum.
Tunç değerli geliyor artık altından,
Biri fazla görüyorum binin bin katından.
Cüce devleşiyor göz bebeklerimin retinasında, kalbim düşünmeye başlar oluyor beynimi hiçe sayarcasına. Bu dünyaya ait ne varsa ters geliyor benden gidenin aksine. Var olmak hiçsizleşiyor ruhevi uzunca betimlemelerde. Kor ateş sırılsıklam aşkından, denizler için için yanıyor bakışından ve hele bir de gülüyor isen tecrübeli kilimci şaşıyor nakışından.
İnsan bu, su misali, kıvrım kıvrım akar ya;
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
Devamını Oku
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta