Alfabesi Dağılan Ten Şiiri - Murat Avcı ...

​Göğsümde milat arayan o acemi neşterinle,
Sustun, çünkü tenimden aşağı döküldü kelimeler.
Sen, ipince bir kederle soyarken beni,
Usulca okumayı öğrendin.
​
"Şefkat" diyordun, ne ağır bir gövdeydi oysa,
Dokundun ve bozup yeniden kurdun her harfi.
"Merhamet"i sınadın tırnaklarının ucunda,
Ben kanadıkça genişledi senin o dilsiz karanlığın.
Beni kendimden seyreltirken o gölgeli yatakta,
Sen gitgide gürleştin hayata karşı.
​
Bir göçebe gibi sığındın gölgeme,
Söktün hecelerini teslimiyetin.
"Sadakat" dediğin, yastıkta bıraktığın o soğuk çukur,
Ve "pişmanlık", kapıyı arkandan kapattığın o anki gürültü.
Şimdi başka bir iklimde gayet akıcı konuşacaksın biliyorum,
Canımın acısından öğrendiğin o yeni lisanı.
​
Söylesene, hangi sözlük bağışlar seni,
Bütün "yalnızlık" teorilerini bende temize çektikten sonra?
Sen ki bende büyüyen bir dilsizdin,
Şimdi hangi yabancı kente gidip
Benim yaralarımla konuşacaksın?