Senin ülkende akşam olurken
benim mutfağımın fayanslarına güneş vururdu.
Perdeyi biraz erkenden çekerdim.
Aynı karanlıkta oturursak
birbirimize daha yakın oluruz sanırdım.
Saat farkını senden iyi bilirdim.
Orada fırınlar ne vakit açılır,
sokağından son otobüs kaçta geçer,
bunları bile öğrenmiştim.
Bir tek, gece eve döndüğünde
kimin adını içinden geçirdiğini bilmiyordum.
Sana bir gün çiçek almayı çok istedim.
Öyle büyük bir buket de değil,
eve dönerken pazardan alınmış üç karanfil.
Sen mutfakta bir bardak ararken
ben saplarını kısaltırdım.
Sevdanın o kadarını bile
yaşayamadık seninle.
Bir ara senin şehrine bilet baktım.
Aktarmada altı saat beklemek gerekiyordu,
onu bile göze almıştım, düşün.
Bir yabancı havalimanında altı saat,
elimde sana getireceğim küçük bir çantayla.
Ama hangi yüzle çıkacaktım karşına?
Gelebileceğim bir şehir vardı.
Beni çağırdığın bir yer yoktu.
Bir defasında bütün cesaretimi toplayıp
“Bir kere olsun, içinden geçtiği gibi konuş benimle,” dedim.
Ertesi sabah havanın soğuduğunu yazdın.
Ben de sıkı giyin, dedim.
O gün sana söyleyebildiğim
en yakın şey buydu seni sevdiğime.
Sonra sustuğum oldu,
belki yokluğumu duyarsın diye.
Dayanamayıp yazdığım da oldu.
Her defasında başka bir cümleyle
aynı kapıya vardım.
Bir yerden sonra elim kalkmadı çalmaya.
İçeriden ayak seslerini duyar gibi oluyordum hâlâ.
Ahmet Arif’i severdin.
Bir şiirini okurken sesin yavaşlardı,
sonra durup bir dizeyi yeniden okurdun.
Ben o dizeyi unuttum.
Durduğun yeri hatırlıyorum.
Araya girip bir şey söylemeye kıyamamıştım.
İnsan bazı susuşların içinde
bir ömür kalabileceğini sanıyor.
Ben de sana şiir yazdım.
Kâğıdın sağ üst köşesine tarihi,
soluna senin adını koyardım.
Tarihler değişirdi.
Adının altı bazen sabaha kadar boş kalırdı.
Sana söylemek istediğim onca şeyden
ilk hangisinin yalnız kalmaya razı olacağını
düşünürdüm.
Seni en çok başıma küçük bir şey geldiğinde özledim.
Bir gün saksıdaki fesleğen ilk kez çiçek açtı.
Fotoğrafını çektim.
Sana göndermek için telefonu elime aldım,
son konuşmamıza baktım.
İki hafta önce bir şey sormuştum,
cevabı hâlâ gelmemişti.
Fotoğrafı silmedim.
Fesleğen o yaz bir daha çiçek açmadı.
Çok sonra bir gece
“Ben de seni düşünüyordum,” dedin.
Yazdıklarımı ara sıra baştan okurmuşsun.
Bir keresinde sen de özledim yazmışsın bana,
sonra gururuna yedirememiş, silmişsin.
O gece sevindim.
İnsan bazen geç kalmış bir cümleye bile
sofrada yer açıyor.
Sonra düşündüm,
sen o kelimeyi silerken
ben belki de su koyuyordum ocağa,
belki pencereyi örtüyordum,
belki de beni hiç düşünmediğine
kendimi inandırmaya çalışıyordum.
Haftalar sonra hayatında biri olduğunu duydum.
Bir dost ağzında, ben sordum.
“Evet,” dedi. “Mutlu.” dedi,
Bir de adını söyledi,
O kısmı sormamıştım.
Elimde çay kaşığı vardı.
Sen konuşmayı bitirince
kaşığı çekmeceye bıraktım.
Islaktı.
Ben ıslak kaşığı çekmeceye koymam.
O akşam aklım, uzun süre,
dönüp onu kurulamakta kaldı.
Gece olunca bilet baktığım günü hatırladım.
Aktarmayı, bekleme salonunu,
sana ne götüreceğimi düşünüşümü.
Şimdi biri senin sokağında,
eli cebinde yürüyebilir
ve ona hangi zile basacağını söylersin.
Beni en çok o zil yıktı.
Yıllarca sesimi sana duyurmak için
geceleri sayfalar doldurdum.
Bir gün seninle aynı masaya oturabilsem
sana ilk ne söyleyeceğimi bile prova ettim.
O, zile bir kere basacak.
Sen belki mutfaktan sesleneceksin.
“Geldim, bir dakika.”
Ona kızmadım.
Seni bir kapının eşiğinde beklemenin
nasıl bir şey olduğunu bilmiyor.
Belki sen de bilmiyorsun.
Ben sana yazarken
üşüdüğüm yerleri hep kısalttım,
şiir uzamasın diye.
Bir ara sana iyi ol, demek istedim.
Yazdım da.
Sonra okudum, orada bile senden
bir cevap beklediğimi gördüm.
Sildim.
Bir kelimeyi silmenin ne kadar sürdüğünü
o gece öğrendim.
Elin bir kere dokunuyor,
gerisi sabaha kadar.
Defteri kaldırdım geçen gün.
Arasında sana yollamadığım
bir kâğıt buldum.
Şiir sandım önce.
Meğer sana geleceğim günü düşünüp
ufak bir liste yapmışım.
Pasaport.
Şarj aleti.
Üşürse diye bir hırka.
Altına bir de
“Dönüş biletini sonra alırsın,”
yazmışım.
Kayıt Tarihi : 18.11.2026 19:15:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!