Aklımı Aldı Şiiri - Kasım Kobakçı

Güzel bir kadındı, aklımı aldı,
Beni dipsiz olan, ummana saldı,
Gönlüm ateşiyle, yanıp da kaldı,
Gözlerim öylece, seyrine daldı.
*
Kalbim küt küt diye, durmaz atıyor,
Güzelliği bana, dertler katıyor,
Aşkın güneşi, erken mi batıyor?
Sevdam karanlıkta, yalnız yatıyor.
*
Merdiven buldular, umut dağından,
Aşkı topladılar, sevda bağından,
Çıkmaya başladım, gençlik çağından,
Geçtim bu sevdanın, ince ağından.
*
Çıktığım merdiven, göklere bakar,
Sevdanın rüzgârı, içimi yakar,
Gözümden süzülüp, yaşlarım akar,
Aşkımız boynuma, tasmalar takar.
*
Verdim bu gönlümü, eşsiz güzele,
Bıraktım kendimi, bir coşkun sele,
Kapıldım gittim ben, deli bir yele,
Vuruyor mızrabım, sırmalı tele.
*
Benziyor yüzleri, doğan güneşe,
Varlığı ruhuma, veriyor neşe,
Düştüm bu sevdada, amansız peşe,
Attı yüreğimi, harlı ateşe.
*
Şaşırdım huyunu, böyle görünce,
Aşkın yarasını, kalbe sürünce,
Hayal kırıklığı, ağlar örünce,
Gerçekler ruhumu, birden dürünce.
*
Onu tanıdıkça, aklım karıştı,
Duygular içimde, durmaz yarıştı,
Gönlüm bu acıya, çabuk alıştı,
Hüzünler benimle, artık barıştı.
*
Meğerse yüreğin, kapmış bir paşa,
Bilmiyordum yazık, bu geldi başa,
Çıktığım seferler, döndü savaşa,
Gözümden süzülen, karıştı yaşa.
*
Aldanmış yüreğim, sessizce ağlar,
Yıkıldı üstüme, dumanlı dağlar,
Kara bir cehalet, ufkumu bağlar,
İçimde kederler, sel gibi çağlar.