Ailem Şiiri - Harun Ertaş

Kör olsaydım Veysel gibi
Görmek istediğim tek şey olurdun
Şehrime yağmanı beklemek için
Lapa lapa yağarken sokağa çıkardım

Unutmayı çoktan giderdim
Kalbimin duvarında harfin
Gelen geçen bile kıskanıyor
Senin yerinde olmak için

Ah benim bahtı kara ailem
Nazende bir filizken
Yapraklarım açardı sana
Güneş bilirdi ben Alime'm

Aylar boyu geçti bak
Yazların ardı sonbahar
Ellerin hiç mi üşümez
Yoksa ellerinde mi başka eller?

Benim bahçemin lalezarı
Ne gül var ne senden âlâ çiçek
Gece boyu satırlara yazarım
Senin saltanatları deviren gülüşünü