Dr. Ahmet Tevfik OZAN, Elazığ’da; 1953 yılında doğdu. İlk, orta ve lise tahsilini aynı ilde tamamladı. 1986 yılında Erciyes Üniversitesi Tıp Fakültesi’nden mezun oldu. Aynı yıl, Balıkesir İl Sağlık Müdürlüğünde göreve başladı. 1988 yılında, Balıkesir İl Sağlık Müdür Muavinliği görevine getirildi. 1990 yılında Kayseri İl Sağlık Müdür Yardımcılığı görevine naklen geçti. İl Sağlık Müdür Yardımcılığı görevini ifa ederken “İl Aşı Sorumluluğu” uhdesinde kaldı. Bu süre içinde, Sağlık Bakanlığı’nca düzenlenen (Polio Eradikasyon Programı, Fenil Ketonuri Tarama Programı, UNICEF’le yürütülen Bağışıklama Yüzdeleri için Saha Çalışmaları Programı, Yönetim ve İletişim Becerileri Programı, Türkiye Birinci Sağlık Taraması Program) larında görev aldı.
Körfez Krizi sırasında Kayseri’de mülteci kampında barındırılan üç bine yakın (Türkmen, Kürt, Süryani ve Arap) mültecisine, altı aya yakın bir süre içerisinde; 24 saat verilen sağlık hizmetleri sorumlusu olarak çalıştı.
Erciyes Üniversitesi Sağlık Bilimleri Enstitüsü’nde Doktora Programı öğrencisi olarak (Kayseri ilinde 1990 Yılı Bağışıklama Hizmetlerinin Değerlendirilmesi) konusunda çalışmalarını tamamladı. Halen Fırat Üniversitesi Tıp Fakültesi Deontoloji Anabilim Dalı’nda Yardımcı Doçent olarak çalışmaktadır.
Tıbbi çalışmalarının yanında, edebi çalışmaları da bulunan Dr.Ahmet Tevfik OZAN’ın yayınlamış üç şiir, bir makale, bir hatıra kitabı mevcuttur. Türkiye Yazarlar Birliği, İLESAM ve GESAM’ın asli üyesidir.
1994 yılı Uluslararası Struga Şiir Akşamları’na Türkiye Temsilcisi olarak seçilmiştir.
1998 yılında bu yana Türkiye Boks Federasyonu Üyesi ve Sağlık Kurulu temsilcisidir.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!