Ahmet Hanifoğlu Şiirleri - Şair Ahmet Ha ...

Bir gemi kalkacak olur rıhtımdan denize Bu son sesleridir kornaların çaresizliğe Ben iskelede beklerim hep aynı yerde Gözlerim yollarda güzelliğine gebe. Sancılı bekleyişler ne gelen var ne giden Gemi çoktan yol aldı kayboldu denizden Gözlerim aynı yerde akşamın ayındayım Bugün de gelmeyeceksin bunun farkındayım. Takvim yarına bıraktı sabahına kendini Uzaktan duydum adımlarının sesini Göründü ay gibi ufuklardan endamın, Ne işi var yanında çirkin kibrit çöpü adamın. Kimdi o adam ve neden elin onun elinde, Bağırmak istedim fer kalmadı dilimde, Bir bahar sabahı güz düşürdün içime, Anlam veremedim bu talihsiz seçime. Bir ateş yanıyor da yanışını görmedin, Sen aşkın kadrini kıymetini bilmedin, Bu kalkan son gemidir çığlıkları kornaların, Sen yetiştiğini zannet çaresi yok sonraların.

Kapat ışıkları… gözlerin açık kalmış, yetiyor. Buselerinde arıyorum aşkı; bilmiyorum, doğru yerde miyim? Yüreğimin yanıklarında arıyorum; bilmiyorum, bulabilir miyim? Oysa sen âşikârsın, çok benziyorsun. Aslında gülsen bulacağım; Fakat bırakma tebessümünü. Bıraktığın, yüreğim olur; altı koca bir uçurum. Sensizlik artırıyor ıstırabımı, ıstırap aşkımı. Gözlerin cennetten kopmuş; dolaştıkça kaybeden büyük şehir… Bu şehir, nefesinden yoksun; yitirmiş soluğunu. Hem ne bilsin gül kokuna? Teneffüs etmedikçe çekilmez bu hasret. Çekilmiyor da zaten… çıldırıyorum. Gökyüzü de çıldırıyor yokluğunda. Bahar da çekildi, hem de en olması gereken zamanda. Yağmur, sanki sen yoksun diye bu denli yağıyor. Gök kubbenin gözü kurudu yaş damıtmaktan. Haykıran şimşeklerin, yokluğunadır çığlıkları. Rüzgâr başını döndürdü ağaçların; Dökülen yapraklar şahit. Tabiat viran olmuşken… Bana “nasılsın?” diye sorma. Ey yâr, sensizim.