Ahmak Şiiri - Kasım Kobakçı

Ahmakların düşüncesi, ufak fener gibidir,
Cehaletin peçesini, kuşanmaya tabidir.
Aydınlık belirdiğinde, anında sır kalırlar,
Kendi dar havuzlarını, büyük umman sanırlar.
*
Düşünmeden konuşması, en belirgin vasfıdır,
Sürekli saçmalaması, inancının aslıdır.
Anlatılan gerçeklere, katiyen inanmazlar,
Mantıklı ifadelere, asla değer sunmazlar.
*
Eblehlerin meclisinde, laf hemen üretilir,
Asılsız hurafelerle, ömürler tüketilir.
Alimlerin sözlerine, burun kıvırır onlar,
Cehaletin çamurunu, afiyetle yutarlar.
*
Faydalı söz dinlemezler, kural nizam takmazlar,
Fikirleri sabit kalmış, inadından dönmezler.
Aydınlık sabahlarını, zindan kılıp yıkarlar,
Sezemedikleri izde, bağımlıca akarlar.
*
Aylar yıllar sürse bile, tavırları kör kalır,
Sormadan yargılaması, dillerinde paslanır.
Milletlerin neşesini, acımasız bölerler,
Huzuru baltalayarak, fütursuzca gülerler.
*
Uzak durmak en iyisi, böyle dar beyinlerden,
Anlatmaya çalışmakla, yorulur elbet beden.
Sessizce uzaklaşarak, ferahlık bulunacak,
Kendi pis kuytularında, temelden yitsin ahmak.