Ahlat Manifestosu Şiiri - Aklıma Esenler

Bir zamanlar kendimi ahlat ağacı sanardım
Aynı Didem Madak'ın şiirindeki gibi
Dikenlerimi bir bir budadı gönül bahçıvanım
Kalbimin şeklini verdiği gibi

Tahta kurdu sızmış içime kemirmiş durmuş
Kendine bir kovuk oymuş usulca
Zaman buldukça yiyip durmuş
Karnımdakini kelebek hissi sanmıştım uzunca

Ve de ah diyerek düşünüyorum bazen
Sarılabilmesi için değilmiş budadığı dikenlerim
Anladım ki daha kolay sökmek içinmiş kökümden
Özümden sözümden olmuşum ona içerlerim

Sönmesin diye dallarımın arasına aldığım aşkın alevi
Bir rüzgar esti ve küle çevirdi bütün gövdemi
Dört odalı kalbini dolduramamıştı sevgi
Yerlerini çoktan kapmışlardı çalsak da kapıları kitli

Son baharımızda döktüm tüm yapraklarımı
Benim hüznüm oldu küçük çocukların oyun alanı