Ahıskam Şiiri - Harun Yıldırım 2

AHISKAM

Öyle bir gündü ki, on dört kasımdı,
Moskova dost değil, bize hasımdı.
Sürgüne sürülen nesil, Asım’dı.
Elbette yüzümüz gülecek bir gün,
İntikam günü de gelecek bir gün.

Karlı, tozlu gündü, köyden sürüldük,
Kimimiz kurşunla, okla vurulduk.
Kimimiz öldü, kimimiz yorulduk.
Elbette yüzümüz gülecek bir gün,
İntikam günü de gelecek bir gün.

Her yer buz kesmişti, ellerim dondu,
Ölülere baykuş, kartallar kondu.
Bu nice bir devran, bu nasıl gündü?
Elbette yüzümüz gülecek bir gün,
İntikam günü de gelecek bir gün.

Kuzuları sardık, bekledik kara,
Nasıl kapanacak, nasıl bu yara?
Yüklediler bizi vagona, tıra.
Elbette yüzümüz gülecek bir gün,
İntikam günü de gelecek bir gün.

Ahıskam, sana mı bu kara yazım?
Yıllar geldi geçti, dinmedi sızım.
Sus artık, ağlama ey iki gözüm.
Elbette yüzümüz gülecek bir gün,
İntikam günü de gelecek bir gün.

Mevsimler buz tutmuş, soğuk ayıdı,
Yıllar geçti amma, kinim büyüdü.
Körpe yavruların suçu neydi?
Elbette yüzümüz gülecek bir gün,
İntikam günü de gelecek bir gün.

Harun yildirim