Gönül birisini sevdiği zaman,
Sevilmese bile vaz geçemiyor
Sevda benliğini kapladığı an
Doğruyu, yanlışı pek seçemiyor
Ne kadar istese bile nafile
Ağlamak, sızlamak pek kar etmiyor
Hele bir de düşmüşse biraz dile
Gurur yapıp kendine yediremiyor
Bu işin sonu yok, bunu bilse de
Aşkın gözü kördür, pek sezemiyor
Göz yaşını yüreğine dökse de
Nefsine dur deyip dinletemiyor
Bir ümit beklerken yâr kapısında
Hala tepki yoksa iç yangınına
Kolları düşse de iki yanına
Gönlüne gerçeği söyletemiyor
Ve sonra uyanıp bir rüya gibi
Bulutlardan düşen yağmur misali
Boşluğa salarak tüm benliğini
Derdini kimseye anlatamıyor...
Kayıt Tarihi : 30.06.2006 23:54:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




TÜM YORUMLAR (1)