Ah Be Bacanak Şiiri - Kasım Kobakçı

Kara toprak seni aldı dağlardan,
Gözyaşım sel oldu taştı pınardan,
Ah be bacanak dert sardı bedeni,
Söyle neden koptun koca çınardan?
*
Anlat, nasıl oldu bu ani veda?
Gidenin ardından kesilir seda,
Ne diye bizleri böyle bıraktın?
Sana canımız da olmaz mı feda?
*
Bir sabah amansız düştün yollara,
Haberin yayıldı dertli kollara,
Gitmenin sence bir izahı var mı?
Nasıl kapıldın o derin sulara?
*
Çayımız demlenir bardağın bomboş,
Sen gittin gideli soframız nahoş,
Ah be bacanak hiç insaf yok muydu?
Şimdi köyde rüzgar esiyor sarhoş.
*
Kızın, kardeşin hep yoluna bakar,
Gözünden yaş değil hasretlik akar,
Böyle çekip gitmek yakıştı mı hiç?
Sensiz esen rüzgar canımı yakar.
*
Dost meclisi sensiz ne kadar serin,
Kalbimizde açtın bir yara derin,
Susmak çözüm müydü dertli gününde?
Cennet bahçesinde olmalı yerin.
*
Sensiz geçen günler koca bir zindan,
Ne tat kaldı inan ne de bir vicdan,
Bu ağır sessizlik niye çöktü ki?
Gidilmez geriye o kara andan.
*
Geçtiğimiz yollar ağlıyor sana,
Yokluğun zehirdir bu garip cana,
Ah be bacanak dert gizlenir mi hiç?
Boynumuz büküldü hep yana yana.
*
Toprağına dertli çiçek ekeriz,
Sensiz geçen ömre boyun bükeriz,
Bizi bırakıp da gitmek kolay mı?
Gözyaşı dökerek hasret çekeriz.