Ağlar Devran Şiiri - Kasım Kobakçı

Gençlik bitip maziye dönülünce,
Hayal bitip gerçekler görülünce,
Umut bitip kederler örülünce,
Tarlamızda hasat yok ziyan harman.
*
Yoldaş sanıp sırrımı verdiklerim,
Çiçek sanıp bağrıma serdiklerim,
Vefa umup yoluna erdiklerim,
Hepsi sahte gülücük yalan ferman.
*
Feryat edip dağlara bağırsam da,
Medet umup dostları çağırsam da,
Hüzün verip kalbime sığdırsam da,
Ses gelmiyor ufuktan bitti derman.
*
Nehir gibi yataktan taşacağım,
Engelleri sel gibi aşacağım,
Yüce dağlar peşinden şaşacağım,
Milim dahi gidilmez ıssız orman.
*
Issızlığa gömülüp büzülmeli,
Gözyaşları yanaktan süzülmeli,
Kader deyip talihe üzülmeli,
Dert yükünü taşıyan dertli kervan.
*
Dudaklarım mühürlü dil konuşmaz,
Sinem donmuş ateşte kül tutuşmaz,
Derdim derin tabipler tez buluşmaz,
Keder vurdu garibe koptu seyran.
*
Mahzun mahzun geçmişi seyre daldım,
Saçlarıma karları bizzat çaldım,
Yıkıntılar altında naçar kaldım,
Kırık dökük bedene cümle hayran,
Ruhu solmuş garibe ağlar devran.