Pierre Loti, La Dolce Vita ve Kızkulesi,
Meltemmi, karayel mi yoksa, aşkın busesi?
Öldüm mü ben? o nasıl bakış, kızılötesi.
Sıkıştım, neden bu kadar dar bu gökkubbesi,
Mahçubum, meczubum, aciz yüreğim bürkan,
Düşlediğim cümlelerin hepsi oldu unutkan.
Ruhum çocuktur, velâkin bedenim somurtkan,
Utangaç her hücrem, zerrem, alyuvarda kan.
Hafiftir, naiftir, dönüşür aşık sevince,
İstanbul İstanbuldur işte, aşk fethedince.
Papatya gibisin der şair, beyaz ve ince,
Tango aşka özenip ruhu alevlenince.
Görmedi mi gözlerin? bu can sana meyilli,
Dökülse cümleler, konuşsa kalbimin dili.
Kurak topraklar bile artık hep yeşillikli,
Film bitti, ışıklar söndü ve gitti afilli.
6.07.2025
Çardak/DENİZLİ
Kayıt Tarihi : 25.05.2026 20:40:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!