Kalbim
Unut bütün kırgınlıkları,
Yolun uzun...
Bak hissedebiliyorsun!
Ilık bir rüzgar teninde hâlâ ,
Gözlerinde bir şule, denizden kalma.
Ab-ı ahmer yerine yakamoz ağlıyorsun.
Omzunda bir küçük yaşamak meselesi.
Ayaktasın dağ gibi...
Kalbim
Kopar bütün prangaları,
Yolun uzun.
Zaten mahkûmsa ruhun,
Bir adım öteye yol alamazsın.
Doruklara sevdalıysan, kanatlanmışsan,
Kendine inmeden yokuşu çıkamazsın.
Biliyorum kanıyor yaraların derinde.
İnceden bir sızı geçmişini dağlıyor.
Ama sorsan herkesin yarası var içinde,
Derûnunda herkesin, bir anne hıçkırıyor.
Yine de yaşamak bu...
Çağların intihali
Ölümü ve korkuyu urbasında gezdiren
Çocukların sapan taşlarının
Vebali...
Darılmak yok bu yüzden.
Dayanmak var hayata
Ve affedip gül büyütmek ruhun marazlarında.
Ey kalbim!
Yolun uzun...Unut kırgınlıkları.
Unut ki !
Özgürleşsin kanatların dorukta...
Kayıt Tarihi : 10.05.2020 01:51:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
