Nigehbân Şiiri - Es Ra

Düne de yarına da yetmiyor nefesimiz,
üstelik prangalı.

Puslu telaşlar arenasında
biterken başlayan,
başlarken son bulan
ruhsal bir devinimin savaşı...
Sevdalar hep ağrılı.

Zırh diye büründüğümüz umut,
dört yanından yamalı.

Mutluluk dediğimiz
“loş bir hoşluk”,
satır arası...

Hüzünse bir pervane;
yalnız kendi mumunun alevinde
demlenerek közleşen
dilsiz bir sus kanadı.

Yine de gece yarısı,
sokak lambalarının aydınlığında yürüyen
nigehbân bir hakikat var
yazgımızda:

D i r e n i ş...

Ölümün kanattığı yerde...
inadına

Yaşamaya sevdalı...