Affet Sevdim Şiiri - İhsan Yılmaz

AFFET, SEVDİM

İhsan Yılmaz

Geçmişten süzülüp
geceme düştün yine,
saçlarının rüzgârı değdi yüzüme,
bir zamanlar ezbere bildiğim kokun
nefesimi kesti.

Özledim seni…
Öyle hesapsız, öyle riyasız,
öyle cesur ve korkusuz
özledim ki;
adını anmaya bile
yüreğim yetmedi bazen.

Ey tılsımlı şehrin
güzel kadını,
belki de gitmemeliydim.

Diyarında kalmalı,
kanatlarına tutunmalı,
içimde büyüttüğüm bütün öfkeyi
gökyüzüne bırakmalıydım.

Seninle içmeliydik
Fırat’ın suyundan.
Ellerimizi öyle sıkı kenetlemeliydik ki
gölgemiz düşmeliydi
Diyarbakır’ın kadim surlarına.

Törelerin, korkuların,
bizi birbirimizden ayıran
ne varsa bayrağını indirip
Kırklar Dağı’nın başına
sevdamızın bayrağını dikmeliydik.

Ve aşkımızı
bir ömürlük değil,
yedi kuşaklık anlatmalıydık.

Çocuklar duymalıydı bizi,
torunlar bir efsane gibi anlatmalıydı:

“Bir zamanlar
bu şehirde iki insan
birbirini dünyaya rağmen sevmişti…”

Ben senin korkularını
yüreğinden söküp almalı,
önüne çıkan her acıya
göğsümü siper etmeliydim.

Yapamadım.

Hançer can evime saplanınca
ne sana kıyabildim
ne kendime dönebildim.

Sustum.

Ve bazen susmak,
gitmekten daha büyük
bir ihanetti aşka.

Affet…

Sana düşürdüğüm ilk dize
seninle başlamıştı;
son dize de
senin gözlerinde bitmeliydi.

Olmadı.

Şimdi yıllar sonra
gecenin en tenha yerinde
bir tek cümle kalıyor
dilimde:

Affet…
Sevdim.

Hem de seni
unutabilecek kadar değil,
bir ömür içimde taşıyacak kadar
sevdim.

Ve bil ki;
bazı aşklar kavuşamadığı için ölmez,
tam tersine,
kavuşamadığı yerde
ebedileşir.

Ben seni
bir ömrün yarım kalan yerinde,
Fırat’ın sesinde,
surların gölgesinde,
Kırklar Dağı’na vurup dönen
her rüzgârda sevdim.

Affet sevgilim…
Seni çok sevdim.
Ağustos/2002

— İhsan Yılmaz