Cehennem korkusu sarmisken yuregimi,
Ben hep seytana hizmet ettim...
En guzel dostluklari bozdurdum bes kurus etmeyen gunah yataklarinda...
Sonra kalkip af diledim Tanridan,seytanla bir olup...
Her affedilis hiyakesi duydugumda,isyanla basbasa buldum kendimi...
Tamam dedim bu sondu inanisim insana,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
