Ne adını ben anabildim, ne kalem,
Duygu bağım çöl çöl oldu kurudu...
kalbimdi hasmıma yıkılmaz kalem,
Duvarları toz toz oldu kurudu...
Bahar diye yaşadığım kara kış,
Sevda denen hem gerçek, hemde düş,
Kırgın ve yaralı yüreğimin önüne,
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
Devamını Oku
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta